Latin core word #301 · verb · 51 times in the New Testament
praecipiō
prai-KIH-pee-ohpraecipiō, praecipere, praecēpī, praeceptum — command, order, instruct
- 3rd conjugation -iō; + dative of the person.
- praeceptum ‘commandment’.
Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.
Indicative active
| Present | Imperfect | Future | Perfect | Pluperfect | Future perfect | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 sg | praecipiō | praecipiēbam | praecipiam | praecēpī | praecēperam | praecēperō |
| 2 sg | praecipis | praecipiēbās | praecipiēs | praecēpistī | praecēperās | praecēperis |
| 3 sg | praecipit | praecipiēbat | praecipiet | praecēpit | praecēperat | praecēperit |
| 1 pl | praecipimus | praecipiēbāmus | praecipiēmus | praecēpimus | praecēperāmus | praecēperimus |
| 2 pl | praecipitis | praecipiēbātis | praecipiētis | praecēpistis | praecēperātis | praecēperitis |
| 3 pl | praecipiunt | praecipiēbant | praecipient | praecēpērunt | praecēperant | praecēperint |
Subjunctive active
| Present | Imperfect | Perfect | Pluperfect | |
|---|---|---|---|---|
| 1 sg | praecipiam | praeciperem | praecēperim | praecēpissem |
| 2 sg | praecipiās | praeciperēs | praecēperīs | praecēpissēs |
| 3 sg | praecipiat | praeciperet | praecēperit | praecēpisset |
| 1 pl | praecipiāmus | praeciperēmus | praecēperīmus | praecēpissēmus |
| 2 pl | praecipiātis | praeciperētis | praecēperītis | praecēpissētis |
| 3 pl | praecipiant | praeciperent | praecēperint | praecēpissent |
Indicative passive
| Present | Imperfect | Future | Perfect | Pluperfect | Future perfect | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 sg | praecipior | praecipiēbar | praecipiar | praeceptus sum | praeceptus eram | praeceptus erō |
| 2 sg | praeciperis | praecipiēbāris | praecipiēris | praeceptus es | praeceptus erās | praeceptus eris |
| 3 sg | praecipitur | praecipiēbātur | praecipiētur | praeceptus est | praeceptus erat | praeceptus erit |
| 1 pl | praecipimur | praecipiēbāmur | praecipiēmur | praeceptī sumus | praeceptī erāmus | praeceptī erimus |
| 2 pl | praecipiminī | praecipiēbāminī | praecipiēminī | praeceptī estis | praeceptī erātis | praeceptī eritis |
| 3 pl | praecipiuntur | praecipiēbantur | praecipientur | praeceptī sunt | praeceptī erant | praeceptī erunt |
Subjunctive passive
| Present | Imperfect | Perfect | Pluperfect | |
|---|---|---|---|---|
| 1 sg | praecipiar | praeciperer | praeceptus sim | praeceptus essem |
| 2 sg | praecipiāris | praeciperēris | praeceptus sīs | praeceptus essēs |
| 3 sg | praecipiātur | praeciperētur | praeceptus sit | praeceptus esset |
| 1 pl | praecipiāmur | praeciperēmur | praeceptī sīmus | praeceptī essēmus |
| 2 pl | praecipiāminī | praeciperēminī | praeceptī sītis | praeceptī essētis |
| 3 pl | praecipiantur | praeciperentur | praeceptī sint | praeceptī essent |
Imperative: praecipe, praecipite; future praecipitō, praecipitōte, praecipiuntō
Passive imperative: praecipere, praecipiminī; future praecipitor, praecipiuntor
Infinitive: present praecipere, perfect praecēpisse, future praeceptūrus esse
Passive infinitive: present praecipī, perfect praeceptus esse, future praeceptum īrī
Participles: present praecipiēns (gen. praecipientis); perfect passive praeceptus, -a, -um; future praeceptūrus, -a, -um
Gerund: praecipiendī, praecipiendō, praecipiendum; gerundive praecipiendus, -a, -um; supine praeceptum, praeceptū
Where you meet it
First met in passage 40, Luke 5:14.
From Appendix B of the Greek and Latin with Jerome study companion · PDF page 386 · open the PDF here