Latin core word #151 · verb · 119 times in the New Testament

maneō

MAH-neh-oh

maneō, manēre, mānsī, mānsum — remain, stay, abide

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

Indicative active

PresentImperfectFuturePerfectPluperfectFuture perfect
1 sgmaneōmanēbammanēbōmānsīmānserammānserō
2 sgmanēsmanēbāsmanēbismānsistīmānserāsmānseris
3 sgmanetmanēbatmanēbitmānsitmānseratmānserit
1 plmanēmusmanēbāmusmanēbimusmānsimusmānserāmusmānserimus
2 plmanētismanēbātismanēbitismānsistismānserātismānseritis
3 plmanentmanēbantmanēbuntmānsēruntmānserantmānserint

Subjunctive active

PresentImperfectPerfectPluperfect
1 sgmaneammanēremmānserimmānsissem
2 sgmaneāsmanērēsmānserīsmānsissēs
3 sgmaneatmanēretmānseritmānsisset
1 plmaneāmusmanērēmusmānserīmusmānsissēmus
2 plmaneātismanērētismānserītismānsissētis
3 plmaneantmanērentmānserintmānsissent

Imperative: manē, manēte; future manētō, manētōte, manentō

Infinitive: present manēre, perfect mānsisse, future mānsūrus esse

Participles: present manēns (gen. manentis); future mānsūrus, -a, -um

Gerund: manendī, manendō, manendum; supine mānsum, mānsū

Where you meet it

First met in passage 87, John 9:41.

From Appendix B of the Greek and Latin with Jerome study companion · PDF page 361 · open the PDF here

@teddyrookbook GitHub