Greek core word #256 · verb · 60 times in the New Testament

προσκυνέω

pros-koo-NEH-oh

προσκυνέω, προσκυνήσω, προσεκύνησα, —, —, — — worship, bow down

ε-contract verb with dative or accusative (“worship, bow down to”); augment after the prefix: προσεκύνησα.

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	προσκυνῶ	προσκυνῶ	προσκυνοίην
2 sg	προσκυνεῖς	προσκυνῇς	προσκυνοίης	προσκύνει
3 sg	προσκυνεῖ	προσκυνῇ	προσκυνοίη	προσκυνείτω
1 pl	προσκυνοῦμεν	προσκυνῶμεν	προσκυνοῖμεν
2 pl	προσκυνεῖτε	προσκυνῆτε	προσκυνοῖτε	προσκυνεῖτε
3 pl	προσκυνοῦσι(ν)	προσκυνῶσι(ν)	προσκυνοῖεν	προσκυνείτωσαν

Infinitive: προσκυνεῖν

Participle: προσκυνῶν, προσκυνοῦσα, προσκυνοῦν (gen. προσκυνοῦντος)

Infinitive: προσκυνήσειν

Participle: προσκυνήσων, προσκυνήσουσα, προσκυνῆσον (gen. προσκυνήσοντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	προσεκύνησα	προσκυνήσω	προσκυνήσαιμι
2 sg	προσεκύνησας	προσκυνήσῃς	προσκυνήσαις	προσκύνησον
3 sg	προσεκύνησε(ν)	προσκυνήσῃ	προσκυνήσαι	προσκυνησάτω
1 pl	προσεκυνήσαμεν	προσκυνήσωμεν	προσκυνήσαιμεν
2 pl	προσεκυνήσατε	προσκυνήσητε	προσκυνήσαιτε	προσκυνήσατε
3 pl	προσεκύνησαν	προσκυνήσωσι(ν)	προσκυνήσαιεν	προσκυνησάτωσαν

Infinitive: προσκυνῆσαι

Participle: προσκυνήσας, προσκυνήσασα, προσκυνῆσαν (gen. προσκυνήσαντος)

Where you meet it

First met in passage 78, John 4:21.