Greek core word #136 · verb · 118 times in the New Testament

μένω

MEH-noh

μένω, μενῶ, ἔμεινα, μεμένηκα, —, — — remain, stay

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	μένω	μένω	μένοιμι
2 sg	μένεις	μένῃς	μένοις	μένε
3 sg	μένει	μένῃ	μένοι	μενέτω
1 pl	μένομεν	μένωμεν	μένοιμεν
2 pl	μένετε	μένητε	μένοιτε	μένετε
3 pl	μένουσι(ν)	μένωσι(ν)	μένοιεν	μενέτωσαν

Infinitive: μένειν

Participle: μένων, μένουσα, μένον (gen. μένοντος)

Infinitive: μενεῖν

Participle: μενῶν, μενοῦσα, μενοῦν (gen. μενοῦντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἔμεινα	μείνω	μείναιμι
2 sg	ἔμεινας	μείνῃς	μείναις	μεῖνον
3 sg	ἔμεινε(ν)	μείνῃ	μείναι	μεινάτω
1 pl	ἐμείναμεν	μείνωμεν	μείναιμεν
2 pl	ἐμείνατε	μείνητε	μείναιτε	μείνατε
3 pl	ἔμειναν	μείνωσι(ν)	μείναιεν	μεινάτωσαν

Infinitive: μεῖναι

Participle: μείνας, μείνασα, μεῖναν (gen. μείναντος)

Where you meet it

First met in passage 24, Mark 14:33–34.

Explained in the notes of 2 passages: