Greek core word #143 · verb · 114 times in the New Testament

κρίνω

KREE-noh

κρίνω, κρινῶ, ἔκρινα, κέκρικα, κέκριμαι, ἐκρίθην — judge

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	κρίνω	κρίνω	κρίνοιμι
2 sg	κρίνεις	κρίνῃς	κρίνοις	κρῖνε
3 sg	κρίνει	κρίνῃ	κρίνοι	κρινέτω
1 pl	κρίνομεν	κρίνωμεν	κρίνοιμεν
2 pl	κρίνετε	κρίνητε	κρίνοιτε	κρίνετε
3 pl	κρίνουσι(ν)	κρίνωσι(ν)	κρίνοιεν	κρινέτωσαν

Infinitive: κρίνειν

Participle: κρίνων, κρίνουσα, κρῖνον (gen. κρίνοντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	κρίνομαι	κρίνωμαι	κρινοίμην
2 sg	κρίνῃ	κρίνῃ	κρίνοιο	κρίνου
3 sg	κρίνεται	κρίνηται	κρίνοιτο	κρινέσθω
1 pl	κρινόμεθα	κρινώμεθα	κρινοίμεθα
2 pl	κρίνεσθε	κρίνησθε	κρίνοισθε	κρίνεσθε
3 pl	κρίνονται	κρίνωνται	κρίνοιντο	κρινέσθωσαν

Infinitive: κρίνεσθαι

Participle: κρινόμενος, κρινομένη, κρινόμενον (gen. κρινομένου)

Infinitive: κρινεῖν

Participle: κρινῶν, κρινοῦσα, κρινοῦν (gen. κρινοῦντος)

Infinitive: κριθήσεσθαι

Participle: κριθησόμενος, κριθησομένη, κριθησόμενον (gen. κριθησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἔκρινα	κρίνω	κρίναιμι
2 sg	ἔκρινας	κρίνῃς	κρίναις	κρῖνον
3 sg	ἔκρινε(ν)	κρίνῃ	κρίναι	κρινάτω
1 pl	ἐκρίναμεν	κρίνωμεν	κρίναιμεν
2 pl	ἐκρίνατε	κρίνητε	κρίναιτε	κρίνατε
3 pl	ἔκριναν	κρίνωσι(ν)	κρίναιεν	κρινάτωσαν

Infinitive: κρῖναι

Participle: κρίνας, κρίνασα, κρῖναν (gen. κρίναντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἐκρίθην	κριθῶ	κριθείην
2 sg	ἐκρίθης	κριθῇς	κριθείης	κρίθητι
3 sg	ἐκρίθη	κριθῇ	κριθείη	κριθήτω
1 pl	ἐκρίθημεν	κριθῶμεν	κριθεῖμεν
2 pl	ἐκρίθητε	κριθῆτε	κριθεῖτε	κρίθητε
3 pl	ἐκρίθησαν	κριθῶσι(ν)	κριθεῖεν	κριθήτωσαν

Infinitive: κριθῆναι

Participle: κριθείς, κριθεῖσα, κριθέν (gen. κριθέντος)

Infinitive: κεκρικέναι

Participle: κεκρικώς, κεκρικυῖα, κεκρικός (gen. κεκρικότος)

Infinitive: κεκρίσθαι

Participle: κεκριμένος, κεκριμένη, κεκριμένον (gen. κεκριμένου)

Where you meet it

First met in passage 84, John 8:50.