Greek core word #204 · verb · 80 times in the New Testament

καταβαίνω

kah-tah-BAI-noh

καταβαίνω, καταβήσομαι, κατέβην, καταβέβηκα, —, — — go down

Root aorist κατέβην (imperative κατάβηθι, ptc. καταβάς); future middle καταβήσομαι with active meaning.
NT imperative 3 sg καταβάτω (for καταβήτω).

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	καταβαίνω	καταβαίνω	καταβαίνοιμι
2 sg	καταβαίνεις	καταβαίνῃς	καταβαίνοις	κατάβαινε
3 sg	καταβαίνει	καταβαίνῃ	καταβαίνοι	καταβαινέτω
1 pl	καταβαίνομεν	καταβαίνωμεν	καταβαίνοιμεν
2 pl	καταβαίνετε	καταβαίνητε	καταβαίνοιτε	καταβαίνετε
3 pl	καταβαίνουσι(ν)	καταβαίνωσι(ν)	καταβαίνοιεν	καταβαινέτωσαν

Infinitive: καταβαίνειν

Participle: καταβαίνων, καταβαίνουσα, καταβαῖνον (gen. καταβαίνοντος)

Infinitive: καταβήσεσθαι

Participle: καταβησόμενος, καταβησομένη, καταβησόμενον (gen. καταβησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	κατέβην	καταβῶ	καταβαίην
2 sg	κατέβης	καταβῇς	καταβαίης	κατάβηθι
3 sg	κατέβη	καταβῇ	καταβαίη	καταβήτω / καταβάτω
1 pl	κατέβημεν	καταβῶμεν	καταβαῖμεν
2 pl	κατέβητε	καταβῆτε	καταβαῖτε	κατάβητε
3 pl	κατέβησαν	καταβῶσι(ν)	καταβαῖεν	καταβήτωσαν

Infinitive: καταβῆναι

Participle: καταβάς, καταβᾶσα, καταβάν (gen. καταβάντος)

Infinitive: καταβεβηκέναι

Participle: καταβεβηκώς, καταβεβηκυῖα, καταβεβηκός (gen. καταβεβηκότος)

Where you meet it

First met in passage 62, Luke 19:6.