Greek core word #103 · verb · 153 times in the New Testament

ἵστημι

HEES-tay-mih

ἵστημι, στήσω, ἔστησα/ἔστην, ἕστηκα, —, ἐστάθην — set, place; (intrans.) stand

μι-verb with reduplicated present (ἱ- < σι-). Two aorists: 1st ἔστησα “I set” (transitive), 2nd ἔστην “I stood” (intransitive).
Perfect ἕστηκα “I stand” and pluperfect εἱστήκειν “I was standing” have present/imperfect meaning; short forms ἑστάναι, ἑστώς.
NT also ἱστάνομεν (Rom 3:31, from ἱστάνω) and imperfect ἔστηκεν (John 8:44, from στήκω).

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἵστημι	ἱστῶ	ἱσταίην
2 sg	ἵστης	ἱστῇς	ἱσταίης	ἵστη
3 sg	ἵστησι(ν)	ἱστῇ	ἱσταίη	ἱστάτω
1 pl	ἵσταμεν / ἱστάνομεν	ἱστῶμεν	ἱσταῖμεν
2 pl	ἵστατε	ἱστῆτε	ἱσταῖτε	ἵστατε
3 pl	ἱστᾶσι(ν)	ἱστῶσι(ν)	ἱσταῖεν	ἱστάτωσαν

Infinitive: ἱστάναι

Participle: ἱστάς, ἱστᾶσα, ἱστάν (gen. ἱστάντος)

Infinitive: στήσειν

Participle: στήσων, στήσουσα, στῆσον (gen. στήσοντος)

Infinitive: στήσεσθαι

Participle: στησόμενος, στησομένη, στησόμενον (gen. στησομένου)

Infinitive: σταθήσεσθαι

Participle: σταθησόμενος, σταθησομένη, σταθησόμενον (gen. σταθησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἔστησα	στήσω	στήσαιμι
2 sg	ἔστησας	στήσῃς	στήσαις	στῆσον
3 sg	ἔστησε(ν)	στήσῃ	στήσαι	στησάτω
1 pl	ἐστήσαμεν	στήσωμεν	στήσαιμεν
2 pl	ἐστήσατε	στήσητε	στήσαιτε	στήσατε
3 pl	ἔστησαν	στήσωσι(ν)	στήσαιεν	στησάτωσαν

Infinitive: στῆσαι

Participle: στήσας, στήσασα, στῆσαν (gen. στήσαντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἔστην	στῶ	σταίην
2 sg	ἔστης	στῇς	σταίης	στῆθι
3 sg	ἔστη	στῇ	σταίη	στήτω
1 pl	ἔστημεν	στῶμεν	σταῖμεν
2 pl	ἔστητε	στῆτε	σταῖτε	στῆτε
3 pl	ἔστησαν	στῶσι(ν)	σταῖεν	στήτωσαν

Infinitive: στῆναι

Participle: στάς, στᾶσα, στάν (gen. στάντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἐστάθην	σταθῶ	σταθείην
2 sg	ἐστάθης	σταθῇς	σταθείης	στάθητι
3 sg	ἐστάθη	σταθῇ	σταθείη	σταθήτω
1 pl	ἐστάθημεν	σταθῶμεν	σταθεῖμεν
2 pl	ἐστάθητε	σταθῆτε	σταθεῖτε	στάθητε
3 pl	ἐστάθησαν	σταθῶσι(ν)	σταθεῖεν	σταθήτωσαν

Infinitive: σταθῆναι

Participle: σταθείς, σταθεῖσα, σταθέν (gen. σταθέντος)

Infinitive: ἑστάναι

Participle: ἑστώς/ἑστηκώς, ἑστῶσα/ἑστηκυῖα, ἑστός/ἑστηκός (gen. ἑστῶτος/ἑστηκότος)

Where you meet it

First met in passage 44, Luke 7:14.