Greek core word #337 · verb · 42 times in the New Testament

ἁμαρτάνω

hah-mar-TAH-noh

ἁμαρτάνω, ἁμαρτήσω, ἥμαρτον/ἡμάρτησα, ἡμάρτηκα, —, — — sin

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἁμαρτάνω	ἁμαρτάνω	ἁμαρτάνοιμι
2 sg	ἁμαρτάνεις	ἁμαρτάνῃς	ἁμαρτάνοις	ἁμάρτανε
3 sg	ἁμαρτάνει	ἁμαρτάνῃ	ἁμαρτάνοι	ἁμαρτανέτω
1 pl	ἁμαρτάνομεν	ἁμαρτάνωμεν	ἁμαρτάνοιμεν
2 pl	ἁμαρτάνετε	ἁμαρτάνητε	ἁμαρτάνοιτε	ἁμαρτάνετε
3 pl	ἁμαρτάνουσι(ν)	ἁμαρτάνωσι(ν)	ἁμαρτάνοιεν	ἁμαρτανέτωσαν

Infinitive: ἁμαρτάνειν

Participle: ἁμαρτάνων, ἁμαρτάνουσα, ἁμαρτάνον (gen. ἁμαρτάνοντος)

Infinitive: ἁμαρτήσειν

Participle: ἁμαρτήσων, ἁμαρτήσουσα, ἁμαρτῆσον (gen. ἁμαρτήσοντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἥμαρτον	ἁμάρτω	ἁμάρτοιμι
2 sg	ἥμαρτες	ἁμάρτῃς	ἁμάρτοις	ἅμαρτε
3 sg	ἥμαρτε(ν)	ἁμάρτῃ / ἁμαρτήσῃ	ἁμάρτοι	ἁμαρτέτω
1 pl	ἡμάρτομεν	ἁμάρτωμεν / ἁμαρτήσωμεν	ἁμάρτοιμεν
2 pl	ἡμάρτετε	ἁμάρτητε	ἁμάρτοιτε	ἁμάρτετε
3 pl	ἥμαρτον	ἁμάρτωσι(ν)	ἁμάρτοιεν	ἁμαρτέτωσαν

Infinitive: ἁμαρτεῖν

Participle: ἁμαρτών, ἁμαρτοῦσα, ἁμαρτόν (gen. ἁμαρτόντος/ἁμαρτήσαντος)

Infinitive: ἡμαρτηκέναι

Participle: ἡμαρτηκώς, ἡμαρτηκυῖα, ἡμαρτηκός (gen. ἡμαρτηκότος)

Where you meet it

First met in passage 112, 1 Timothy 5:19–20.

Explained in the notes of 2 passages: