Greek core word #279 · verb · 54 times in the New Testament

εὐαγγελίζω

ew-an-geh-LEE-zoh

εὐαγγελίζω, —, εὐηγγέλισα, —, εὐηγγέλισμαι, εὐηγγελίσθην — proclaim good news

Mostly middle εὐαγγελίζομαι “proclaim the good news”; the active occurs only in Rev 10:7 and 14:6.
Augment after εὐ-: εὐηγγελιζόμην, εὐηγγελισάμην.

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	εὐαγγελίζομαι	εὐαγγελίζωμαι	εὐαγγελιζοίμην
2 sg	εὐαγγελίζῃ	εὐαγγελίζῃ	εὐαγγελίζοιο	εὐαγγελίζου
3 sg	εὐαγγελίζεται	εὐαγγελίζηται	εὐαγγελίζοιτο	εὐαγγελιζέσθω
1 pl	εὐαγγελιζόμεθα	εὐαγγελιζώμεθα	εὐαγγελιζοίμεθα
2 pl	εὐαγγελίζεσθε	εὐαγγελίζησθε	εὐαγγελίζοισθε	εὐαγγελίζεσθε
3 pl	εὐαγγελίζονται	εὐαγγελίζωνται	εὐαγγελίζοιντο	εὐαγγελιζέσθωσαν

Infinitive: εὐαγγελίζεσθαι

Participle: εὐαγγελιζόμενος, εὐαγγελιζομένη, εὐαγγελιζόμενον (gen. εὐαγγελιζομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	εὐηγγέλισα	εὐαγγελίσω	εὐαγγελίσαιμι
2 sg	εὐηγγέλισας	εὐαγγελίσῃς	εὐαγγελίσαις	εὐαγγέλισον
3 sg	εὐηγγέλισε(ν)	εὐαγγελίσῃ	εὐαγγελίσαι	εὐαγγελισάτω
1 pl	εὐηγγελίσαμεν	εὐαγγελίσωμεν	εὐαγγελίσαιμεν
2 pl	εὐηγγελίσατε	εὐαγγελίσητε	εὐαγγελίσαιτε	εὐαγγελίσατε
3 pl	εὐηγγέλισαν	εὐαγγελίσωσι(ν)	εὐαγγελίσαιεν	εὐαγγελισάτωσαν

Infinitive: εὐαγγελίσαι

Participle: εὐαγγελίσας, εὐαγγελίσασα, εὐαγγελίσαν (gen. εὐαγγελίσαντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	εὐηγγελισάμην	εὐαγγελίσωμαι	εὐαγγελισαίμην
2 sg	εὐηγγελίσω	εὐαγγελίσῃ	εὐαγγελίσαιο	εὐαγγέλισαι
3 sg	εὐηγγελίσατο	εὐαγγελίσηται	εὐαγγελίσαιτο	εὐαγγελισάσθω
1 pl	εὐηγγελισάμεθα	εὐαγγελισώμεθα	εὐαγγελισαίμεθα
2 pl	εὐηγγελίσασθε	εὐαγγελίσησθε	εὐαγγελίσαισθε	εὐαγγελίσασθε
3 pl	εὐηγγελίσαντο	εὐαγγελίσωνται	εὐαγγελίσαιντο	εὐαγγελισάσθωσαν

Infinitive: εὐαγγελίσασθαι

Participle: εὐαγγελισάμενος, εὐαγγελισαμένη, εὐαγγελισάμενον (gen. εὐαγγελισαμένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	εὐηγγελίσθην	εὐαγγελισθῶ	εὐαγγελισθείην
2 sg	εὐηγγελίσθης	εὐαγγελισθῇς	εὐαγγελισθείης	εὐαγγελίσθητι
3 sg	εὐηγγελίσθη	εὐαγγελισθῇ	εὐαγγελισθείη	εὐαγγελισθήτω
1 pl	εὐηγγελίσθημεν	εὐαγγελισθῶμεν	εὐαγγελισθεῖμεν
2 pl	εὐηγγελίσθητε	εὐαγγελισθῆτε	εὐαγγελισθεῖτε	εὐαγγελίσθητε
3 pl	εὐηγγελίσθησαν	εὐαγγελισθῶσι(ν)	εὐαγγελισθεῖεν	εὐαγγελισθήτωσαν

Infinitive: εὐαγγελισθῆναι

Participle: εὐαγγελισθείς, εὐαγγελισθεῖσα, εὐαγγελισθέν (gen. εὐαγγελισθέντος)

Infinitive: εὐηγγελίσθαι

Participle: εὐηγγελισμένος, εὐηγγελισμένη, εὐηγγελισμένον (gen. εὐηγγελισμένου)

Where you meet it

First met in passage 48, Luke 9:6.