Greek core word #75 · verb · 209 times in the New Testament

δύναμαι

DOO-nah-mai

δύναμαι, δυνήσομαι, —, —, —, ἠδυνήθην — be able, can

Deponent μι-type verb (stem δυνα-): δύναμαι, δύνασαι, δύναται; NT 2 sg also δύνῃ.
Augment ἐ- or ἠ- (ἐδύνατο, ἠδύνατο); the aorist is passive in form, ἠδυνήθην “I was able”.

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	δύναμαι	δύνωμαι	δυναίμην
2 sg	δύνασαι / δύνῃ	δύνῃ	δύναιο	δύνασο
3 sg	δύναται	δύνηται	δύναιτο	δυνάσθω
1 pl	δυνάμεθα	δυνώμεθα	δυναίμεθα
2 pl	δύνασθε	δύνησθε	δύναισθε	δύνασθε
3 pl	δύνανται	δύνωνται	δύναιντο	δυνάσθωσαν

Infinitive: δύνασθαι

Participle: δυνάμενος, δυναμένη, δυνάμενον (gen. δυναμένου)

Infinitive: δυνήσεσθαι

Participle: δυνησόμενος, δυνησομένη, δυνησόμενον (gen. δυνησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἠδυνήθην	δυνηθῶ	δυνηθείην
2 sg	ἠδυνήθης	δυνηθῇς	δυνηθείης	δυνήθητι
3 sg	ἠδυνήθη	δυνηθῇ	δυνηθείη	δυνηθήτω
1 pl	ἠδυνήθημεν	δυνηθῶμεν	δυνηθεῖμεν
2 pl	ἠδυνήθητε	δυνηθῆτε	δυνηθεῖτε	δυνήθητε
3 pl	ἠδυνήθησαν	δυνηθῶσι(ν)	δυνηθεῖεν	δυνηθήτωσαν

Infinitive: δυνηθῆναι

Participle: δυνηθείς, δυνηθεῖσα, δυνηθέν (gen. δυνηθέντος)

Where you meet it

First met in passage 56, Luke 14:20.

Explained in the notes of 3 passages: