Greek core word #245 · verb · 62 times in the New Testament

δοκέω

do-KEH-oh

δοκέω, δόξω, ἔδοξα, —, —, — — think, seem

ε-contract in the present, but aorist ἔδοξα (stem δοκ- + σ); impersonal δοκεῖ μοι “it seems to me”.

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	δοκῶ	δοκῶ	δοκοίην
2 sg	δοκεῖς	δοκῇς	δοκοίης	δόκει
3 sg	δοκεῖ	δοκῇ	δοκοίη	δοκείτω
1 pl	δοκοῦμεν	δοκῶμεν	δοκοῖμεν
2 pl	δοκεῖτε	δοκῆτε	δοκοῖτε	δοκεῖτε
3 pl	δοκοῦσι(ν)	δοκῶσι(ν)	δοκοῖεν	δοκείτωσαν

Infinitive: δοκεῖν

Participle: δοκῶν, δοκοῦσα, δοκοῦν (gen. δοκοῦντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἔδοξα	δόξω	δόξαιμι
2 sg	ἔδοξας	δόξῃς	δόξαις	δόξον
3 sg	ἔδοξε(ν)	δόξῃ	δόξαι	δοξάτω
1 pl	ἐδόξαμεν	δόξωμεν	δόξαιμεν
2 pl	ἐδόξατε	δόξητε	δόξαιτε	δόξατε
3 pl	ἔδοξαν	δόξωσι(ν)	δόξαιεν	δοξάτωσαν

Infinitive: δόξαι

Participle: δόξας, δόξασα, δόξαν (gen. δόξαντος)

Where you meet it

First met in passage 69, Luke 24:37.