Greek core word #67 · verb · 232 times in the New Testament

ἀποκρίνομαι

ah-po-KREE-no-mai

ἀποκρίνομαι, —, ἀπεκρινάμην, —, —, ἀπεκρίθην — answer

Deponent: the usual aorist is passive in form with active meaning, ἀπεκρίθην “I answered” (ἀποκριθεὶς εἶπεν “he answered and said”).
Liquid stem: the rarer aorist middle ἀπεκρινάμην (ἀπεκρίνατο, 7×) has no σ.

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀποκρίνομαι	ἀποκρίνωμαι	ἀποκρινοίμην
2 sg	ἀποκρίνῃ	ἀποκρίνῃ	ἀποκρίνοιο	ἀποκρίνου
3 sg	ἀποκρίνεται	ἀποκρίνηται	ἀποκρίνοιτο	ἀποκρινέσθω
1 pl	ἀποκρινόμεθα	ἀποκρινώμεθα	ἀποκρινοίμεθα
2 pl	ἀποκρίνεσθε	ἀποκρίνησθε	ἀποκρίνοισθε	ἀποκρίνεσθε
3 pl	ἀποκρίνονται	ἀποκρίνωνται	ἀποκρίνοιντο	ἀποκρινέσθωσαν

Infinitive: ἀποκρίνεσθαι

Participle: ἀποκρινόμενος, ἀποκρινομένη, ἀποκρινόμενον (gen. ἀποκρινομένου)

Infinitive: ἀποκριθήσεσθαι

Participle: ἀποκριθησόμενος, ἀποκριθησομένη, ἀποκριθησόμενον (gen. ἀποκριθησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀπεκρινάμην	ἀποκρίνωμαι	ἀποκριναίμην
2 sg	ἀπεκρίνω	ἀποκρίνῃ	ἀποκρίναιο	ἀπόκριναι
3 sg	ἀπεκρίνατο	ἀποκρίνηται	ἀποκρίναιτο	ἀποκρινάσθω
1 pl	ἀπεκρινάμεθα	ἀποκρινώμεθα	ἀποκριναίμεθα
2 pl	ἀπεκρίνασθε	ἀποκρίνησθε	ἀποκρίναισθε	ἀποκρίνασθε
3 pl	ἀπεκρίναντο	ἀποκρίνωνται	ἀποκρίναιντο	ἀποκρινάσθωσαν

Infinitive: ἀποκρίνασθαι

Participle: ἀποκρινάμενος, ἀποκριναμένη, ἀποκρινάμενον (gen. ἀποκριναμένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀπεκρίθην	ἀποκριθῶ	ἀποκριθείην
2 sg	ἀπεκρίθης	ἀποκριθῇς	ἀποκριθείης	ἀποκρίθητι
3 sg	ἀπεκρίθη	ἀποκριθῇ	ἀποκριθείη	ἀποκριθήτω
1 pl	ἀπεκρίθημεν	ἀποκριθῶμεν	ἀποκριθεῖμεν
2 pl	ἀπεκρίθητε	ἀποκριθῆτε	ἀποκριθεῖτε	ἀποκρίθητε
3 pl	ἀπεκρίθησαν	ἀποκριθῶσι(ν)	ἀποκριθεῖεν	ἀποκριθήτωσαν

Infinitive: ἀποκριθῆναι

Participle: ἀποκριθείς, ἀποκριθεῖσα, ἀποκριθέν (gen. ἀποκριθέντος)

Where you meet it

First met in passage 5, Matthew 20:13.

Explained in the notes of 4 passages: