Greek core word #152 · verb · 108 times in the New Testament

ἀνίστημι

ah-NEES-tay-mih

ἀνίστημι, ἀναστήσω, ἀνέστησα/ἀνέστην, —, —, — — raise; (intrans.) rise

Compound of ἵστημι: 1st aorist ἀνέστησα “I raised” (transitive), 2nd aorist ἀνέστην “I rose” (intransitive).
Middle ἀνίσταμαι and future middle ἀναστήσομαι are intransitive “rise”; NT imperative also ἀνάστα (for ἀνάστηθι).

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀνίσταμαι	ἀνιστῶμαι	ἀνισταίμην
2 sg	ἀνίστασαι	ἀνιστῇ	ἀνισταῖο	ἀνίστασο
3 sg	ἀνίσταται	ἀνιστῆται	ἀνισταῖτο	ἀνιστάσθω
1 pl	ἀνιστάμεθα	ἀνιστώμεθα	ἀνισταίμεθα
2 pl	ἀνίστασθε	ἀνιστῆσθε	ἀνισταῖσθε	ἀνίστασθε
3 pl	ἀνίστανται	ἀνιστῶνται	ἀνισταῖντο	ἀνιστάσθωσαν

Infinitive: ἀνίστασθαι

Participle: ἀνιστάμενος, ἀνισταμένη, ἀνιστάμενον (gen. ἀνισταμένου)

Infinitive: ἀναστήσειν

Participle: ἀναστήσων, ἀναστήσουσα, ἀναστῆσον (gen. ἀναστήσοντος)

Infinitive: ἀναστήσεσθαι

Participle: ἀναστησόμενος, ἀναστησομένη, ἀναστησόμενον (gen. ἀναστησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀνέστησα	ἀναστήσω	ἀναστήσαιμι
2 sg	ἀνέστησας	ἀναστήσῃς	ἀναστήσαις	ἀνάστησον
3 sg	ἀνέστησε(ν)	ἀναστήσῃ	ἀναστήσαι	ἀναστησάτω
1 pl	ἀνεστήσαμεν	ἀναστήσωμεν	ἀναστήσαιμεν
2 pl	ἀνεστήσατε	ἀναστήσητε	ἀναστήσαιτε	ἀναστήσατε
3 pl	ἀνέστησαν	ἀναστήσωσι(ν)	ἀναστήσαιεν	ἀναστησάτωσαν

Infinitive: ἀναστῆσαι

Participle: ἀναστήσας, ἀναστήσασα, ἀναστῆσαν (gen. ἀναστήσαντος)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀνέστην	ἀναστῶ	ἀνασταίην
2 sg	ἀνέστης	ἀναστῇς	ἀνασταίης	ἀνάστηθι / ἀνάστα
3 sg	ἀνέστη	ἀναστῇ	ἀνασταίη	ἀναστήτω
1 pl	ἀνέστημεν	ἀναστῶμεν	ἀνασταῖμεν
2 pl	ἀνέστητε	ἀναστῆτε	ἀνασταῖτε	ἀνάστητε
3 pl	ἀνέστησαν	ἀναστῶσι(ν)	ἀνασταῖεν	ἀναστήτωσαν

Infinitive: ἀναστῆναι

Participle: ἀναστάς, ἀναστᾶσα, ἀναστάν (gen. ἀναστάντος)

Where you meet it

First met in passage 89, John 11:24.