Greek core word #202 · verb · 81 times in the New Testament

ἀναβαίνω

ah-nah-BAI-noh

ἀναβαίνω, ἀναβήσομαι, ἀνέβην, ἀναβέβηκα, —, — — go up

Root aorist ἀνέβην (imperative ἀνάβηθι, inf. ἀναβῆναι, ptc. ἀναβάς); future middle ἀναβήσομαι with active meaning.
NT imperatives also ἀνάβα, ἀνάβατε (Koine).

Forms in bold occur in the New Testament; the others complete the pattern. A dash (—) marks a form that does not exist.

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀναβαίνω	ἀναβαίνω	ἀναβαίνοιμι
2 sg	ἀναβαίνεις	ἀναβαίνῃς	ἀναβαίνοις	ἀνάβαινε
3 sg	ἀναβαίνει	ἀναβαίνῃ	ἀναβαίνοι	ἀναβαινέτω
1 pl	ἀναβαίνομεν	ἀναβαίνωμεν	ἀναβαίνοιμεν
2 pl	ἀναβαίνετε	ἀναβαίνητε	ἀναβαίνοιτε	ἀναβαίνετε
3 pl	ἀναβαίνουσι(ν)	ἀναβαίνωσι(ν)	ἀναβαίνοιεν	ἀναβαινέτωσαν

Infinitive: ἀναβαίνειν

Participle: ἀναβαίνων, ἀναβαίνουσα, ἀναβαῖνον (gen. ἀναβαίνοντος)

Infinitive: ἀναβήσεσθαι

Participle: ἀναβησόμενος, ἀναβησομένη, ἀναβησόμενον (gen. ἀναβησομένου)

	Indicative	Subjunctive	Optative	Imperative
1 sg	ἀνέβην	ἀναβῶ	ἀναβαίην
2 sg	ἀνέβης	ἀναβῇς	ἀναβαίης	ἀνάβηθι / ἀνάβα
3 sg	ἀνέβη	ἀναβῇ	ἀναβαίη	ἀναβήτω
1 pl	ἀνέβημεν	ἀναβῶμεν	ἀναβαῖμεν
2 pl	ἀνέβητε	ἀναβῆτε	ἀναβαῖτε	ἀνάβητε / ἀνάβατε
3 pl	ἀνέβησαν	ἀναβῶσι(ν)	ἀναβαῖεν	ἀναβήτωσαν

Infinitive: ἀναβῆναι

Participle: ἀναβάς, ἀναβᾶσα, ἀναβάν (gen. ἀναβάντος)

Infinitive: ἀναβεβηκέναι

Participle: ἀναβεβηκώς, ἀναβεβηκυῖα, ἀναβεβηκός (gen. ἀναβεβηκότος)

Where you meet it

First met in passage 83, John 7:14.